Salkantay
Door: Anouk
Blijf op de hoogte en volg Anouk
09 Oktober 2009 | Peru, Cusco
Ik ben woensdag terug gekomen van mijn trektocht via de Salkantay naar Machu Picchu, en het was echt super! Foto´s zeggen meer dan duizend woorden en daarom worden ze op dit moment geupload, maar ook foto´s zeggen nog niet genoeg. Herrinnering is toch het mooiste.
Laat ik bij het begin beginnen:
Zaterdag ochtend werd ik om half 5 opgepikt bij mijn huis. In de taxi die luid toeterend kwam aanzetten (hallo, het is midden in de nacht, maar oké als dat hier kan..) zaten 2 Poolse dames. Later gingen we Martin, Lex en nog 2 Amerikaanse jongens ophalen. We werden naar 1 punt gebracht waar we in een klein busje stapte en we vertrokken voor een 3 uur durende slingerweg naar Mollapata. Dit was ons beginpunt. Hier aten we ons ontbijt en 1 van de Amerikanen Alex had zijn tas achter zich gezet. Iets te dicht bij een andere groep, dus op het moment dat we wilden vertekken en hij achter zich keek was zijn tas verdwenen. De gids van de andere groep had hem in een auto geladen om mee te nemen naar het eerste kamp. Hartverzakking bij de amerikaan maar gelukkig konden we de tas nog terugkrijgen. Onze spullen konden we meegeven want de eerste dag zou er een auto naar ons kamp rijden en daar de spullen afgeven. We hoefde dus maar een kleine tas mee te nemen met water en muggenspray want tijdens de lunch zouden er muggen zijn. Klaar en wel konden we aan onze tocht beginnen. Al snel viel ons op dat niet iedereen even voorbereid was. Het grootste voorbeeld was wel dat één van de 2 poolse meisjes gewoon op esprit gympjes liep. Daarnaast liepen de 2 amerikanen op asics. Het werd snel warmer en de dubbele broeken van de Amerikanen en de thermo broek van Martin leken zwaar overbodig. De mooie uitzichten kwamen al snel en er zat een lekker tempo in. Bij de lunch was ik erg blij dat ik besloten had om alles te leren eten want natuurlijk kregen we tonijn als hoofdgerecht... mmm... och, honger maakt rouwe bonen zoet!
Bij de lunch zagen we geheel in de verte een bergtop met sneeuw, bleek dat we aan de voet van deze berg zouden camperen dus we moesten nog een aardig eindje lopen. Rond een uurtje of 5 kwamen we uiteindelijk aan bij ons kamp waar het enorm koud was geworden. Kleumend van de kou hebben we een uurjte geslapen en rond een uurtje of half 7 konden we aan tafel. Hier stonden kaakjes, popcorn en thee. Rond een uurtje of 8 kregen we eten en het was duidelijk dat onze gids wel erg veel hielp bij het brouwen van ons maaltje (terwijl we een kok hadden). Na het eten snel naar bed want het was veel te koud om wakker te blijven. Uitendelijk bleek het ook veel te koud om te slapen en toen ik om 12 uur wakker werd was ik nog nooit zo teleurgesteld geweest dat ik nog niet uit mijn bed mocht. Het was hard, koud, en zeer ongemakelijk liggen. Om half 5 werden we gewekt en konden we eten. Deze dag zou de langste en zwaarste dag worden van de tocht. We waren gewaarschuwd dat we nu eerst 4 uur naar boven gingen klimmen en dat als je dat te zwaar vond je dit ook met een paard kon doen (100 soles-25 euro). Stoer als we waren hadden Lex, Martin en ik besloten om gewoon te gaan lopen (we willen toch kunnen zeggen dat we hem geheel gelopen hebben) maar de rest besloot om toch een paard te huren. Wat ook voor ons in het voordeel was want wij liepen gemiddeld een stuk sneller dan de rest, vooral de poolse chica´s lieten vaak lang op zich wachten (maar wat wil je als je op je sneakers loopt). Eenmaal bij de top gekomen, geheel uitgeput maar wel heel voldaan en het uitzicht was lonend. We hebben zelfs nog een kleine lawine gezien op de Salkantay! De 4 uur durende tocht omhoog hadden we trouwens in 2 uur en 15 minuten gedaan. De gids vertelde dat zijn record 2 uur was dus we waren erg trots op onszelf :D
Na de nodige foto´s nog een uur lopen naar beneden voor de lunch. Na de lunch kregen we meer een jungle achtige omgeving en het was fantastisch. We zijn veel gedaald en kwamen aan bij een riviertje met onze tenten. Lekker geslapen, nu toch wel zo uitgeput dat het wel ging en het was hier een stuk warmer. Wat trouwens wel voor muggen zorgt, en hier zijn ze niet zo aardig om zich met een luid irritant gezoem aan te kondigen. Hier prikken ze je gewoon lek. De volgende dag weer een hele dag lopen en hier eindigde we in Santa teresa. ´s ochtends een stuk lopen maar ´s middags waren we vrij. Dit betekende dat we naar de hot springs konden. Dit voelde echt als hemel op aarde. Het was echt een mooie oase en het was precies wat we nodig hadden. Toen we ´s avonds terugkwamen begon het kort daarop flink te regenen en uiteindelijk enorm te hagelen. Zelfs zo hard dat de electriciteit uitviel. Het werd later en later en als we naar onze kok keken dan was ze niets aan het doen... terwijl wij wel gewoon honger hadden. Uiteindelijk zijn we bij een ander groep aangesloten en hebben we lekker gegeten. Na een goede nacht, werden we wakken maar zagen we onze kok nergens. Bleek dat zij ruzie had gehad met onze gids (hij vond dat ze beter werk moest doen) en dat ze op de trein was gestapt terug naar Cusco. Ze had ons verlaten. Vervolgens liep het ontbijt veel beter en was het eten lekkerder. We waren niet echt rouwig om dat ze was vertrokken. Dit betekende echter wel dat onze gids onze kok werd en dat we maar zonder gids moesten lopen. Inmiddels hadden ook onze Amerikanen ons verlaten omdat ze het vliegtuig moesten halen (ze sloegen dus een dag over). De Poolse dames werden over gehaald om met de bus te gaan en dus vertrokken Martin Lex en ik te voet naar Agua Calientes. Het dorpje onder Machu Picchu. Dit ging gelukkig allemaal prima. Het laatste stuk hebben we heel lang over het spoor gelopen en dit was een redelijk lang en saai stuk. Vervolgens liepen we Aquas Calientes in en dit was echt de lelijkste stad die ik ooit gezien heb. Je moet je voorstellen dat we 4 dagen hadden gelopen waarin ik hele stukken in mijn eentja had gelopen (ik liep sneller dan de Poolse chicas en de Amerikanen maar langzamer dan mijn bijna 2 meter lange vrienden Lex en Martin). Je staat zo lang zo dicht bij de natuur en dan opeens loop je een dorpje in dat alleen maar bestaat uit dingen voor toeristen. Hostels, Restaurants, supermarktjes en souvenirwinkeltjes... VRESELIJK!"!!
Hier gingen we uit eten en lekker vroeg naar bed want de volgende ochtend zouden we om 3.30 opstaan. Onze laatste tocht was 1,5 uur lopen op naar Machu Picchu, en we kwamen hier als een van de eerste 30 mensen aan. Dit betekende dat we een ticket konden bemachtigen voor Wayna Picchu, de berg die overal op de foto staat. Op deze berg mogen maar 400 mensen per dag (in machu Piccu mogen er 2000). Om 6 uur ging de stad open en we liepen gelijk door naar boven. Hier waren we als een van de eerste en hebben we prachtige foto´s kunnen maken. De mensen van de Inca trail namen een andere ingang en waren nog niet echt in de stad. Het was op het begin dus heerlijk rustig. Na een tour van 1,5 uur van onze gids zijn we ergens gaan liggen en nog even een uurtje geslapen. Vervolgens rond 10 uur zijn we Wayna Picchu beklommen en dit was echt geweldig. Super steil, zonder hekken of iets kon je boven op een rots staan met prachtig uitzicht! Wow!
Dit was echt 1 geweldige ervaring! Machu Picchu is geweldig, maar de tocht er naartoe en de klim naar Wayna Picchu waren zeker alle moeite dubbel en dwars waard!
Vervolgens naar bededen gegaan en een lekkere pizza gegeten. Goed, westers eten dat ging er zeker wel in! om 6 uur de trein terug genomen en we kwamen om half 10 in Cusco aan. Snel naar bed want donderdag had ik gewoon weer spaansles.
Het is echt een gek idee dat ik nu morgen alweer vertrek uit cusco naar Araquipa!
Ik laat snel weer weten over hoe Araquipa is!
Dikke kus!
ps. Tnx Lies, door jou verhaal over hoe Gino naar de aarde kijkt heb ik heerlijk genoten van de aardse structuren tijdens de tocht!
pss. De Amerikanen bleken geen jas bij zich te hebben dus die hebben de nood deken van matin gebruikt (die wel goed was voorbereid). Daarnaast hadden ze ook geen pet of iets bij zich, en dit was wel echt nodig overdag!
pps. In santa Theresa was er ook een heel klein tam schattig aapje, zie foto´s
ppss. http://www.mijnalbum.nl/Album=J4Z6KWN3
-
09 Oktober 2009 - 18:02
Jantine:
Woooow, super mooie foto's! :) -
10 Oktober 2009 - 08:23
Pils:
Zeker mooie foto's!! Vooral die met de (opkomende?) zon! -
10 Oktober 2009 - 11:01
Gosse:
Gaaf avontuur. Ah... Aapje! -
10 Oktober 2009 - 11:23
Myriël:
Mooi verslag, en je ziet er lekker ontspannen uit, Nouk! -
10 Oktober 2009 - 22:14
Ineke:
Wat goed dat je nu a bent gegaan, nu was het droog, wel koud maar helder en het heeft je enorm mooie herinneringen en pracht foto's opgeleverd.
Goede reis naar Araquipa,
Liefs
-
11 Oktober 2009 - 08:03
Stephany:
Lieve anouk,
Wat een mooie tocht gemaakt! De foto's zijn super!! Veel plezier in Araquipa :)
-
11 Oktober 2009 - 15:26
Oma En Opa:
Zit by ineke op computerles! Lange brief volgt!
wy zyn bly met al die leuke verhalen!En opa en ik zyn heel blij met onze verstandige en ondernemende kleindochter. Goede reis verder.Kusje -
12 Oktober 2009 - 00:45
Cees:
Heb met heel veel plezier vannacht al je verslagen zitten lezen. Wat heerlijk dat je zo geniet en dat je zo'n mooie reis maakt. Je zegt dat foto's meer zeggen dan duizend woorden, maar door jouw manier van schrijven kijk ik al weer uit naar je volgende verslag! Wat goed dat je deze droom waarmaakt!
Liefs -
12 Oktober 2009 - 06:15
Jelle:
Super verslag. Heb afgelopen week veel aan je gedacht. Wij hebben een prachtige trip door o.a. Sakoya National Parc bij Los Angeles gemaakt. Bomen van meer dan 120 m hoog en een middellijn van ruin 12 meter! Tocht van bijna 15 km gemaakt (hoogteverschil ruim 500 m).
Conferentie is heel inspirerend. Leuke mensen ontmoet. Veel geleerd en gelachen.
Veel liefs
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley