Potosi mijnen en Uyuni zoutvlaktes

Allereerst de link naar de fotos van Rurre. Ze zijn wat verlaat door wat technische probleempjes maar gelukkig heeft het internetcafe waar ik nu zit, hier geen last van. http://www.mijnalbum.nl/Album=R6LKSWJZ
Onze laatste dag in La Paz was aangebroken. Onze bus zou om half 9 vertrekken en Lex en ik zaten in de gemeenschappelijke ruimte te wachten in ons hotel. Die avond zou er een hallowe´en feestje zijn. Langzaam stroomde alles vol en heel veel mensen waren verkleed. Lex en ik keken elkaar aan en zijn toch maar gaan vragen of er die avond nog 2 bedden beschikbaar waren. Wij hadden de laatste 2 bedden beschikbaar en dus zijn we in een taxi gestapt om te proberen om onze bustickets naar de dag erna te verplaatsen. Met wat overtuigingskracht (=geld ;)) lukte dit prima. Dus wij weer terug naar Loki en lekker mee gevierd met Hallowe´en. Dit was heel gaaf. Het is zeker gaaf om Hallowe´en een keer te vieren met mensen die super enthousiast zijn. De volgende dag lekker uitgebrakt en ´s avonds alsnog de bus naar Potosi genomen. Hier aangekomen het stadje bekeken en een tour door de mijnen geboekt voor de volgende dag. Potosi was vroeger één van de rijkste dorpjes in Bolivia en is nu een van de armste dorpjes. Er is hier een zilvermijn die nog gewoon werkt, en om wat extra bij te verdienen laten ze touristen toe om te kijken hoe de omstandigheden zijn. Dus dat moest ik natuurlijk ook zien! Wow, wat een ervaring! Het is daar binnen warm, donker en stoffig! Dus met een masker op en beschermende kleding gingen we de mijn in. Het is niet het normale touristische uitje waarbij je weet dat het toch niet echt gevaarlijk is, want het is hier 1 misstap en je breekt je nek! We zijn door stukken geklommen dat je denkt: moet ik echt daar doorheen?! Maar omdat de gids het toch ook doet, en hij af en toe klaar staat om je een handje te geven doe je het toch maar. De hele weg door de mijn dacht ik: ik vind het niet erg als het weer over is, buitenlucht is heerlijk en wow als als ik dit maar overleef! maar gelukkig hier zit ik dan. Ik heb het overleefd! Voor de mensen die The Decent hebben gezien, ik kreeg een beetje zo´n gevoel. De omstandigheden zijn echt vreselijk en het doet je wel weer herrineren hoe fijn het is om in NL te wonen. Mensen beginnen hier rond hun 15 tot 28e met werken in de mijn en na 10, 15 of 20 jaar kunnen ze met pensioen. Ze verhuizen dan meestal naar een ander deel van het land omdat hun longen dan zo kapot zijn dat ze op deze grote hoogte niet meer goed kunnen ademen. Naast dat ze dus elke dag 6 uur in het donker staan, doen ze hier elke vrijdag aan coma-zuipen. Dit betekend dat ze als offer aan de duivel (die bezit de berg waarin ze delven) alcohol drinken van 95%! De meeste ongelukken die dus in de mijn gebeuren zijn dus van dronken mensen die een misstap maken. Daarnaast kouwen ze elke dag ongeveer 400 gram cocabladeren. Dit heeft een stimulerend effect zodat ze het werk in de mijn volhouden. Het was echt een indrukwekkende tocht.
´s Avonds hebben we een bus genomen naar Uyuni waar we de volgende dag zouden vertrekken richting de zoutvlaktes en de gekleurde meren.
Van deze reis zijn we gister terug gekomen. Wow wat een bijzondere tocht. De natuur is hier echt super mooi! Zo zijn de zoutvlaktes echt heel weids en kan je hier veel optisch plezier met je camera beleven (zie foto´s). Na een nacht in een zouthotel (bijna helemaal gemaakt van zout) doorgereden naar Laguna Colorada wat een rood meer is. Door de algen die hierin leven en de weerkaatsing van de zon, lijkt het water net rood. Op de weg hier naartoe hebben we gelunched bij een meer met heel veel flamingo´s. Er leven hier echt heel veel flamingo´s in het wild! super gaaf!
Tenslotte op de laatste dag van onze tour zijn we doorgereden via natuurlijke geizers naar een hot spring. Aangezien we hier om 7 uur ´s ochtends aankwamen heb ik deze maar even over geslagen. Daarna nog een uurtje in de jeep naar Laguna Verde en de volcaan: Licancabur. Echt hele mooie plaatjes.
Nu weer op weg naar Uyuni. Dit is een auto rit van 9 uur. Moet je voorstellen dat je even in 3 dagen op en neer gaat naar zuid frankrijk! Maar het was het zeker waard! Het grote verschil is, dat je nu geen 9 uur snelweg rijd, maar 9 uur door prachtige natuur. Toen we 10 km moesten om in Uyuni terug aan te komen stond er opeens een lifter langs de weg. Deze lifter klom op het dak en hebben we mee genomen naar het bezine station (met 70km per uur, ben ik blij dat alles goed is gegaan).
Vanavond nemen we een bus naar Sucre, dit schijnt het Parijs van Zuid Amerika te zijn... Ik ben benieuwd!

De link naar de foto´s van Potosi en Uyuni:
http://www.mijnalbum.nl/Album=S7ZFQLZZ